Pomoc eksperta

Interpretacje podatkowe 2014

Pobierz wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej

Pobierz wniosek o wydanie interpretacji ogólnej

Podatek od nieruchomości - Orzeczenia NSA

Kosztu kredytu nie rozliczysz jako koszt sprzedaży nieruchomości

Wyrok NSA z dn. 15.11.2012r. (II FSK 574/11)

Prywatna sprzedaż nieruchomości może powodować konflikt, co do rozliczeń w kosztach uzyskania przychodów ze sprzedaży tej nieruchomości wydatków ponoszonych na odsetki od kredytu zaciągniętego na jej zakup. Problem powyższy stał się ostatnio przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie dotyczył on podatnika, który w ramach prywatnej sprzedaży nieruchomości próbował rozliczyć koszty odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup takiej nieruchomości. Skarżący wskazał, iż w związku poniósł koszty obejmujące ...

O wysokości podatku od nieruchomości świadczy faktyczna funkcja budowli

Wyrok NSA z dn. 24.05.2011r. (II FSK 66/10)

W skardze (…) podatnicy podnieśli między innymi, że w ich ocenie okoliczność, że budynek posadowiony na działce figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako "inny" nie stanowi wystarczającej podstawy do odmowy zakwalifikowania tego budynku jako mieszkalnego i w konsekwencji naliczenia podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych.

NSA:

Ustawodawca dając gminom uprawnienie do ustalania i różnicowania stawek w zależności od rodzaju budynków zobowiązał je do przeprowadzania postępowania w celu ustalenia funkcji użytkowej budynku, a mianowicie czy budynek jest zajęty w całości lub w części na cele mieszkalne, czy też związanej z działalnością gospodarczą, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych lub też pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego oraz organizacji pożytku publicznego (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a-e u.p.o.l.).

Tylko przeprowadzając postępowanie administracyjne organ podatkowy może orzec o zakwalifikowaniu budynku do właściwej kategorii budynków. Aby ustalić czy budynek mieszkalny, jakim jest niewątpliwie budynek letniskowy, służy podatnikowi do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych niezbędne było, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji – przeprowadzenie postępowania dowodowego, do czego organ był zobowiązany przepisami art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zamieszkanie jest prawną kwalifikacją określonego stosunku danej osoby do miejsca, na które składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Ustalając zamiar organ nie może poprzestać tylko na oświadczeniu podatnika, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 896/08 LEX 478565).

 

Ewidencja gruntów podstawą naliczania w podatku leśnym

Wyrok NSA z dn. 11.05.2011r. (II FSK 11/10)

Podatnik błędnie upatruje rażącego naruszenia prawa w tym, iż Burmistrz L. ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji jest nimi związany. Dlatego też, zdaniem Sądu, jeżeli w 2003 r. sporne grunty były ujawnione, zapisane w ewidencji gruntów jako drogi - "dr", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane jako lasy, podatkiem leśnym zamiast podatkiem od nieruchomości.

O tym, czy w danej (tak jak niniejsza) sprawie określony grunt jest lasem, w rozumieniu art. 3 pkt 1 (powoływanej) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów.

Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w ustawie o lasach i z pominięciem zapisu w ewidencji (por. wyrok Naczelnego Sądu z dnia 29 czerwca 2006 r., II FSK 842/05, LEX nr 242985). Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji nie należy do postępowania podatkowego, czy też do postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. W zaskarżonych do sadu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych

 

Okablowanie budynku a podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości

Wyrok NSA z dn. 13.04.2011r. (II FSK 1310/10)

Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą w rozumieniu zarówno u.p.o.l., jak i P.b. Odwołując się do argumentacji zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., II FSK 2017/10 (dostępnym w bazie orzeczeń-www.orzeczenia.nsa.gov.pl), którą Sąd w tym składzie w pełni podziela stwierdzić należy, że w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3. Zarzut naruszenia tych przepisów (pierwszego przez błędną wykładnię, drugiego- niewłaściwe zastosowanie) w powiązaniu z naruszeniem art. 1, art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 P.b. uznać zatem należy za bezzasadny.

 

Aport a podatek od nieruchomości będących wkładem

Wyrok NSA z dn. 13.04.2011r. (II FSK 2027/09)

Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd I instancji wynika, że Spółka otrzymała od P. S.A. (P.) w zamian za udziały wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w którego skład wchodził m.in. Oddział w B.. W związku z powyższym nabyciem Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r. wskazując do opodatkowania od dnia 1 lutego 2003 r. m.in. budowle, a konkretnie sieć gazowniczą wchodzącą w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Powodem złożenia korekty deklaracji była wycena majątku otrzymanego w drodze aportu w styczniu i maju 2003 r. Za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli nabytych aportem Spółka przyjęła jako wartość początkową środków trwałych wartość początkową budowli wykazanych w ewidencji środków trwałych P. SA pomniejszona o stan ich umorzenia określony w ewidencji.

Podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji" na potrzeby podatkowe, którą określają ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi wartość. Zatem ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania, wskazuje pewien określony stan faktyczny "wartość budowli" od którego należy obliczyć podatek stanowiący wskazany w ustawie procent tej wartości.

 

Taras przynależny do altany nie stanowi powierzchni opodatkowania podatkiem od nieruchomości

Wyrok NSA z dn. 12.04.2011r. (II FSK 1044/10)

W myśl art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zdaniem Sądu, organ bezzasadnie uznał, że powierzchnia tarasu powinna być wliczona do powierzchni budynku - altany, skoro nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.

 

Zwolnienie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej a podatek od gruntu nabytego pod przyszłe inwestycje

Wyrok NSA z dn. 06.04.2011r. (II FSK 1954/09)

Sąd zasadnie nie badał czy spółka miała zamiar prowadzić inwestycję na określonym gruncie; słusznie analizował natomiast: czy w roku 2007 r., w którym spółka zadeklarowała zwolnienie z opodatkowania, na mocy cytowanej uchwały Rady Miasta J., spełniała przesłankę: "prowadzenia działalności gospodarczej" na użytkowanym wieczyście gruncie. Badanie to jednak dało wynik negatywny, czego, jak wykazano powyżej, strona nie zakwestionowała w rozpoznanej skardze kasacyjnej zarzutami spełniającymi standardy, o których mowa w art. 174 i art. 176 p.p.s.a..

 

Gmina nie może wprowadzać zwolnień podmiotowych z podatku od nieruchomości

Wyrok NSA z dn. 05.04.2011r. (II FSK 1945/09)

Uprawnieniem gminy w zakresie ustalania wysokości podatków jest m.in. upoważnienie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. do wprowadzania innych zwolnień przedmiotowych niż określone w art. 7 ust. 1. Ten ostatni przepis, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, zawiera wyliczenie zwolnień przedmiotowych, podmiotowych, oraz przedmiotowo-podmiotowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2007 r. sygn. akt II FSK 909/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/1517E33C76). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wynikające z art. 217 Konstytucji RP - uprawnienie do stanowienia kategorii podmiotów zwolnionych od podatków przysługuje tylko ustawodawcy, a nie organom stanowiącym gmin. W konsekwencji skoro w ustawach podatkowych znajdują się zwolnienia przedmiotowe, podmiotowe i przedmiotowo-podmiotowe, czy podmiotowo-przedmiotowe to należy przyjąć, że na gruncie art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy może wprowadzić wyłącznie zwolnienia w podatku od nieruchomości o charakterze przedmiotowym, ale nie o charakterze podmiotowym czy przedmiotowo-podmiotowym.

W rozpatrywanej sprawie zwolnienie o jakim mowa w § 2 pkt 4 uchwały Rady Gminy w I. miałoby przedmiotowy charakter wówczas, gdyby nie ograniczało zwolnienia do budynków będących własnością wyłącznie wąskiej wskazanej w uchwale grupy osób. Precyzowanie zakresu ulgi poprzez wskazanie kręgu osób fizycznych, które mogą z niej skorzystać, przesądza o jej podmiotowym charakterze. Tym samym jest uchwalenie tego zwolnienie przez Radę Gminy w I. stanowiło przekroczenie kompetencji zakreślonej art. 217 Konstytucji RP oraz art. 7 ust. 3 u.p.o.l.

 

Interpretacje VAT.pl obejmują tezy wybranych interpretacji urzędów, izb skarbowych, wyroków sądów oraz pisma Ministerstwa Finansów. Publikacje te nie stanowią porady podatkowej czy prawnej i są wyłącznie odzwierciedleniem stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanych przez niego zdarzeń. Pełna treść wybranych interpretacji dostępna jest na stronach internetowych Ministerstwa Finansów.

Komentarze

Brak komentarzy
Dodaj swój komentarz
Drukuj