Åšwiadczenie urlopowe

Wypłacone świadczenie urlopowe to wydatek na działalność socjalną stanowiący koszt uzyskania przychodu pracodawcy.

Pracodawca może wypłacać świadczenie urlopowe, albo go nie wypłacać, podobnie, jak się to dzieje z innymi formami działalności socjalnej. Jeżeli układ zbiorowy czy regulamin nie tworzy ZFŚŚ, a milczy w sprawie świadczenia urlopowego, to znaczy, że pracodawca nie decyduje się na wypłatę tego świadczenia.

Wysokość świadczenia urlopowego nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego odpowiedniego do rodzaju zatrudnienia pracownika, z tym że wysokość świadczenia dla:

• pracowników mÅ‚odocianych (uczniów);
• pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych;

ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy pracownika (pół etatu - pół świadczenia).

Standardowo wysokość świadczenia urlopowego odpowiada wysokości odpisu podstawowego. Pracodawca może obniżyć wysokość świadczenia urlopowego poprzez obniżenie odpisu podstawowego w odpowiednim trybie.

Świadczenie urlopowe wypłaca pracodawca raz w roku każdemu pracownikowi korzystającemu w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Pracodawca ma obowiązek udzielić pracownikowi co najmniej raz w roku urlopu w takim właśnie łącznym wymiarze. Pracownik ma obowiązek taki urlop raz w roku wykorzystać.

Wypłata świadczenia urlopowego następuje nie później niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego, w tym też dniu pracownik może żądać wynagrodzenia urlopowego. Pracownik, który świadczenia nie otrzymał, może go dochodzić przed sądem - jeżeli pracodawca był zobowiązany do jego wypłaty, gdy nie zawiesił działalności socjalnej i gdy nie tworzy funduszu świadczeń socjalnych.

Åšwiadczenie urlopowe nie podlega skÅ‚adce na ubezpieczenie spoÅ‚eczne pracowników, jest jednak opodatkowane. WypÅ‚acone stanowi koszt uzyskania przychodu pracodawcy.

procedura zatrudnienia pracownika