Pomoc eksperta

Delegacja

Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Zasadniczym zatem warunkiem zastosowania regulacji dotyczących podróży służbowej jest wykonanie pracy poza stałym miejscem pracy czy siedzibą pracodawcy. Dotyczy to również kierowców. Jeżeli w umowie o pracę określono stałe miejsce pracy kierowcy, a wykonuje on swoją pracę poza nim, w szczególności poza granicami kraju, to ma prawo do świadczeń związanych z podróżą służbową. Jeżeli chodzi o pobyt zagraniczny, to będzie on podróżą służbową w takim samym wypadku - jeżeli umowa o pracę nie wskazuje miejscowości pobytu jako miejsca wykonywania pracy.

W zakresie prawa do świadczeń związanych z podróżą służbową występują dwie grupy uprawnionych na różnych zasadach. Pracownicy zatrudnieni w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej otrzymują świadczenia związane z podróżą służbową w wysokości i na zasadach określonych w:

  • od 1 marca 2013 r. - rozporządzeniu z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. 2013, poz 167),
  • do 28 lutego 2013 r. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002r., Nr 236, poz. 1990), oraz
  • do 28 lutego 2013 r. - rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002r., Nr 236, poz. 1991, z późn. zm.)

 

Pracownikom sfery prywatnej w zasadzie nie wypłaca się należności za czas podróży słuzbowej na podstawie tych aktów prawnych. Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony wyżej określa się:

  • w układzie zbiorowym pracy lub
  • w regulaminie wynagradzania albo
  • w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

Dopiero w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień lub zawiera postanowienia mniej korzystne niż te akty prawne, o których mowa wyżej, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów dotyczących sfery budżetowej.

Należności z tytułu podróży służbowej mogą być przyznane również zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło, a nawet przedsiębiorcom wykonującym określone zadania na zlecenie. Jako że dla tych grup osób nie występuje pojęcie podróży służbowej, należności takie można wypłacić za każdą podróż, również od siedziby przedsiębiorcy do miejsca wykonania pracy w siedzibie zleceniodawcy.

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą wykonujące pracę poza swoim miejscem wykonywania działalności gospodarczej mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu równowartość niektórych świadczeń związanych z podróżą służbową.

Minimum

Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika sfery budżetowej. Mogą to być kwoty wyższe.

Brak jest ograniczeń jeżeli chodzi o ustalenie należności za podróż służbową osób nie będących pracownikami.

Uwaga! Delegacja a podatki

Prawo podatkowe zwalnia z podatku należności wypłacane w związku z podróżą służbową - do wysokości należności przysługujących pracownikom sfery budżetowej. Można zatem wypłacić więcej, ale trzeba będzie od nadwyżek rozliczyć podatek dochodowy. Kwoty te stanowią koszty uzyskania przychodu zatrudniającego bez względu na ich kwotę. Zwolnienie dotyczy zarówno pracowników, jak i innych osób.

W przypadku właścicieli i osób z nimi współpracujących prawo podatkowe pozwala na zaliczenie w koszty uzyskania przychodu równowartości diet, obliczonych według przepisów dotyczących pracowników sfery budżetowej.

Artur M. Brzeziński

  • data utworzenia: 12-10-2005
  • data modyfikacji: 01-06-2015

Komentarze

Brak komentarzy
Dodaj swój komentarz
Drukuj